Beste padrino en vriend van Sinsoluka,

Beste vrienden van Sinsoluka,

Beste vrienden van Sinsoluka,

Beste vrienden van Sinsoluka,

Aangezien het einde van het schooljaar weer in zicht begint te komen is het tijd om weer vooruit te blikken naar komende zomer. De jaarlijks terugkerende periode waarin alle evaluaties moeten plaatsvinden. Zoals elk jaar vertrek ik, Janniek, naar Ecuador om daar persoonlijk polshoogte te gaan nemen. Ik wil natuurlijk weten hoe het met de kinderen gaat, maar mijn voornaamste taak zal de financiële en organisatorische evaluatie betreffen.

Voor foto's van het concert klik hier

Beste mensen,

Zoals jullie misschien weten ben ik op dit moment in Quito, Ecuador om de evaluaties te doen van de schoolgaande kinderen van Sinsoluka en om te kijken hoe de organisatorische zaken er voor staan. En ik heb goed nieuws, het lijkt eindelijk eens gesmeerd te gaan lopen. De vorige jaren waren overduidelijk nog jaren in de opstartfase, altijd was er wel iets wat niet van een leien dakje ging, of iets wat enorm chaotisch was geregeld, waardoor het overzicht wel eens kwijt was. Dat betekende niet dat het werk niet gedaan kon worden, maar het kostte onzettend veel tijd. Nu ga ik niet beweren dat de Ecuadorianen zich hebben overgegeven aan de westerse maatstaven, maar dat hoeft ook niet. Wel kan ik duidelijk zien dat het begrip over wat samenwerken en organiseren betekent groter is geworden.

Grotendeels moet ik de credits daarvoor aan Lydia geven. Lydia is een Nederlandse die hier woont en werkt en als vrijwilliger hier een coordinerende rol vervult tussen de organisatie hier en in Nederland. Zij heeft bergen werk verzet.

Maar laat ik vertellen wat er gebeurd is. Laat ik beginnen bij de kinderen. Het aantal kinderen wat via de stichting naar school gaat is de afgelopen jaren enorm gegroeid en ook is er een wachtlijst. De kinderen die naar school zijn geweest dit jaar zijn allemaal bezocht en het gaat grotendeels goed met ze. Wat mooi en goed is om te zien is dat de kinderen er ook anders uit gaan zien en zich anders gaan gedragen. Inmiddels is dit het 4e jaar en ik herken sommige kinderen niet meer terug. Ze zien er schoon uit, hun littekens zijn grotendeels weggetrokken, ze spreken met 2 woorden, schrijven briefjes aan hun padrino, omdat ze eindelijk kunnen lezen en schrijven! Apetrots ben ik dan op ze. Nog een prachtig nieuwtje is het eerste echte succesverhaal. Dit jaar is namelijk de oudste jongen uit het programma 18 geworden en hij is klaar met zijn middelbare school en opleiding als timmerman EN hij heeft een baantje gevonden. En dat is precies het doel wat we hier allemaal voor ogen hebben. Deze jongen kan lezen, schrijven, werken en daardoor voor zichzelf zorgen en hoeft niet op straat te leven en zijn geld bij elkaar stelen, om vervolgens te sterven aan drugs of in de gevangenis.

Maarten, een vrijwilliger die al eerder een jaar voor sinsoluka hier in Ecuador heeft gewerkt, heeft van elk kind de informatie verzameld zoals het rapport, de foto´s, de evaluatie en de kaart voor de padrino. Ook dat gaat prima, het zal niet helemaal af zijn als ik weer naar Nederland ga, maar dat geeft niet, want Maarten blijft tot in Oktober en dan is hoogstwaarschijnlijk alles compleet en zijn alle contracten voor het nieuwe jaar weer getekend.

Ook is er natuurlijk het nieuwe huis waar ik al over verteld heb. Ik wist niet wat ik zag. Zo groot, zo veel mogelijkheden. In het oude huis was het onmogelijk om alle kinderen op te vangen die daar zouden willen komen omdat het simpelweg te klein was. Nu hoeft deze schifting niet meer gemaakt te worden. Het huis is een oud bordeel, waar trouwens heel geheimzinnig over werd gedaan, maar ik vind dat niet zo interessant. Het gaat er om dat het dus een groot huis is met een grote zaal en heel veel kamers. Ook zit er onder in het gebouw een restaurant, of iets wat een restaurant zou kunnen worden. En dit is een nieuw plan en een goed plan. Het huis ligt namelijk in het centro historico, dat is een toeristische trekpleister. De groepen toeristen komen dagelijks langs het gebouw. Het zou heel goed zijn om met de kinderen, die te oud zijn om naar te school te kunnen, dit op te zetten. Dat kunnen de toeristen een lunch krijgen bij ex-straatkinderen die hebben geleerd in een restaurant te werken. Daarna kunnen deze mensen natuurlijk ook nog de handwerkjes kopen van de jongens die dit maken in de nieuwe timmerwerkplaats.

Dat is ook nog een punt. De timmerwerkplaats is nu ook veel en veel groter dan eerst en er is nu al meer dan een jaar een maestro (leraar) in dienst die de zaken nu ook goed aan de praat heeft gekregen. Zo langzamerhand zijn er een paar jongens die echt mooie dingen weten te maken, die meubels kunnen maken en ook een gedeelte die artesanias (de typische handwerkjes uit ecuador) kan maken.

Helaas zijn er altijd minder mooie dingen die hier gebeuren en die ik ook met jullie wil delen, omdat het ook bij het werk hoort. Toen ik begin deze week aankwam in Sinsoluka heb ik eerst de lijst van kinderen doorgenomen. Al snel zag ik bij 1 kindje het woord fallecio staan. Dat betekent dat het kindje gestorven is. Ik dacht even dat ik het niet goed gezien had. Het is niet de eerste keer dat het gebeurd, maar dan bij kinderen die erg verslaafd waren of veel criminele activiteiten ontplooiden. Dit ging om een meisje van 2. Lieve Damaris, 1 van de eerste kinderen die geboren is uit 2 straatkinderen die het leven weer goed op de rails hadden gekregen. Haar ouders waren bij elkaar uit liefde en vastbesloten de straat te laten voor wat het was en dat ging ook goed. Patricio had een baan als beveiliger en zij verkocht snoepjes op straat. Damaris kreeg een tijdje terug een longontsteking en omdat haar ouders te onwetend waren om het kind naar een dokter te brengen of op z´n minst naar Sinsoluka, is ze gestorven.

Vanmiddag kwam er een jongetje van ongeveer 5 jaar naar de stichting. Hij wist dat ik de Nederlandse mevrouw was die zou helpen om naar school te kunnen. Hij liet z´n rapportje zien waarop stond dat hij erg z´n best deed, maar eigenlijk niet zo heel goed kon leren. Zijn moeder kon zijn schoolgang niet betalen en wilde ook wel dat hij mee zou helpen met de straatverkoop ipv naar school gaan. Hij vroeg hulp om naar school te kunnen. Ik moest nee zeggen, hij mag op de wachtlijst, maar ik kan nu niet helpen. Vreselijk, zo´n lief schattig mannetje met van die enorm grote bruine ogen die naar school wil, maar niet kan. Zeg dan maar eens nee.

Laten we hopen dat de wachtlijst snel kan worden opgeheven!

Tot mailens,

met vriendelijke groet,

namens Stichting Sinsoluka Nederland


Janniek van Wijk
 

Hallo padrinos, amigos en andere belangstellenden,

In de vorige update heb ik al verteld dat er een nieuw opvanghuis in Quito is gevonden, geheel gedoneerd door een lokale sponsor. Een hele verbetering ten opzichte van het vorige huis. Het vorige huis was namelijk geschikt voor zo’n 30 kinderen per keer. Nu zijn er al 120 kinderen aangemeld bij Sinsoluka, reken hun ouders/voogden en andere aanhang mee en je hoeft geen wiskundige te zijn om te constateren dat we behoorlijk uit onze voegen groeiden.

Het nieuwe huis wordt nu verbouwd, want het huis is allesbehalve af. Dat heeft voor- en nadelen. Voordeel is dat het nu zo ingericht kan worden zoals we graag willen, dat betekent bijvoorbeeld dat er nu ruimte gaat komen voor een lang geambieerde crisisopvang. En komt een apart kantoor voor administratie en een apart kantoor voor de maatschappelijk werkster. En nu worden ook de buitenschoolse opvang en de keuken van elkaar gescheiden. Dat lijkt heel logisch, maar dat was in het vorige huis niet zo, tot grote logistieke en pedagogische ontevredenheid van kokkin en leraren. Ook huurt de aannemer een deel van ‘onze’ straatjongens in, zodat zij werkervaring opdoen en een zakcentje verdienen.

Nadeel is dat de verbouwing ruim 30.000 (Amerikaanse) dollar kost. Een flinke smak geld en uiteraard niet zomaar ergens van een vergeten spaarrekening te halen. Tijd voor actie dus! We gaan heel hard ons best doen om dit bedrag op te halen. En eigenlijk hebben we ook geen keuze, want de verbouwing is al in volle gang. Gelukkig zijn we al heel hard bezig en ik zal de acties benoemen elders op deze website.

Verder schreef ik ook al dat Maarten namens de Stichting naar Ecuador gaat om daar al voorbereidend werk te verrichten. Maarten vertrekt 16 Juli en gaat alvast vele gegevens van de kinderen voor de padrinos verzamelen. Hij start met de evaluaties, het afsluiten van de contracten en natuurlijk het nemen van nieuwe foto’s. Ikzelf ben er de hele maand Augustus en hoop dan de grote lijnen te kunnen evalueren en vooral het organisatorisch en financiële proces onder de loep te kunnen nemen. Het liefst zou ik alles zelf doen, maar de groep kinderen wordt steeds groter en mijn zomervakanties helaas niet. Gelukkig kent Maarten Sinsoluka en Ecuador minstens zo goed als ik, dus heb ik het volste vertrouwen in hem. En last, but not least, ik heb er weer heel erg veel zin in om de kinderen te zien!

Namens Stichting Sinsoluka, 

Janniek van Wijk

Hallo allemaal,

even een korte update van Sinsoluka:

- De boekhouding 2009 is goedgekeurd; Naar verwachting uiteraard, maar altijd weer fijn om de stempel te zien.

- Er komt een nieuw opvanghuis in Quito! Eindelijk maar toch... Dat Sinsoluka uit z’n voegen groeide wisten we allang, hoe we het op gingen lossen helaas nog niet. Een nieuw huis is namelijk een hele grote uitgave. Gelukkig is er een onafhankelijke sponsor gevonden die dit huis wilde schenken. We konden het eerst niet geloven, maar het gaat echt gebeuren. Het huis kan plaats bieden aan alle kinderen tegelijk, nu werd er in etappes gegeten. Ook gaat er kantoorruimte zijn, wat rust geeft voor het bijhouden van administratie en voor het voeren van privé-gesprekken. Ook, en dat wilden we heel graag, gaat er ruimte zijn voor crisisopvang. Hoe het er allemaal precies gaat uitzien weten we nog niet, maar ik ga deze zomer uiteraard weer polshoogte nemen. Ik houd jullie op de hoogte!

- Maarten de Kruijff is ook een van de actieve vrijwilligers binnen Sinsoluka. Met hem is de afspraak gemaakt dat hij ook een deel van het werk wat er komende zomer weer aan zit te komen op zich gaat nemen. Maarten heeft een jaar ter plaatse gewerkt en kent de ins en outs van de stichting daar en hier. Een zeer welkome en waardevolle aanvulling dus.

- Het Esdal College locatie Boermarkeweg heeft tijdens de feestelijke ouderavonden koek en cake verkocht voor Sinsoluka. Zij wisten een bedrag van ruim 400 euro op te halen. Super!

Tot zover het nieuwste nieuws van en over Sinsoluka!

Allereerst een heel gelukkig 2010, ook namens de kinderen!

 In verband met de beperkte websiteruimte waar Stichting Sinsoluka beschikking toe heeft, hebben we flink moeten opruimen. Alle artikelen/ berichten die we sinds de oprichting van de website gepubliceerd hebben zijn daarom van de website verwijderd. Mocht u toch een kopie van deze artikelen/ berichten willen hebben, kunt u dit  per email aangeven bij de webmaster. Natuurlijk verwachten we binnenkort weer nieuwe, actuele nieuwsberichten te kunnen plaatsen.